Klasztor Sióstr Norbertanek i przystań Lajkonika

Dlaczego to miejsce jest wyjątkowe?

Stań przed potężnymi, warownymi murami i basztami Klasztoru Norbertanek, wznoszącymi się tuż nad zakolem Wisły u ujścia Rudawy. Opactwo pod wezwaniem świętego Jana Chrzciciela i świętego Augustyna ufundował około 1162 roku rycerz Jaksa z Miechowa dla panien z rodu norbertanek.

Kluczowe fakty

Open the walk

Stań przed potężnymi, warownymi murami i basztami Klasztoru Norbertanek, wznoszącymi się tuż nad zakolem Wisły u ujścia Rudawy. Opactwo pod wezwaniem świętego Jana Chrzciciela i świętego Augustyna ufundował około 1162 roku rycerz Jaksa z Miechowa dla panien z rodu norbertanek. Z powodu położenia na przedpolu Krakowa klasztor pełnił rolę wysuniętej twierdzy obronnej, wielokrotnie szturmowanej i palonej przez Tatarów w XIII wieku. Zabytkowa bryła łączy w sobie surowość romańskiego kamienia, gotyckie mury i barokowe hełmy wież.

To z tego klasztornego dziedzińca w każdy czwartek po oktawie Bożego Ciała wyrusza najsłynniejszy krakowski pochód — Lajkonik, zwany Konikiem Zwierzynieckim. Jeździec w bogatym orientalnym stroju z buławą, dosiadający sztucznego konika o drewnianym korpusie, tańczy przed przeoryszą klasztoru, po czym rusza z orszakiem ku Rynkowi Głównemu. Legenda głosi, że w 1287 roku zwierzynieccy włóczkowie pod wodzą swego hetmana zaskoczyli i rozgromili obozujących nad rzeką Tatarów, ratując miasto przed rzezią. Ich przywódca ubrał się w zdobyczny strój tatarskiego chana i triumfalnie wjechał do grodu, dając początek tradycji kultywowanej od ponad siedmiuset lat.

Strój Lajkonika jest prawdziwym arcydziełem sztuki: w 1904 roku nowy, olśniewający kostium z jedwabiów, korali i piór zaprojektował sam Stanisław Wyspiański. Uderzenie buławą Lajkonika, choć potrafi być bolesne, według wierzeń krakowian przynosi szczęście i pomyślność na cały nadchodzący rok. W klasztorze przez wieki żyła błogosławiona Bronisława, krewna świętego Jacka Odrowąża, która podczas najazdu tatarskiego w 1259 roku schroniła się na pobliskim wzgórzu Sikornik. Jej kult do dziś łączy opactwo z okolicznymi wzgórzami.

Klasztorne krużganki kryją bezcenne skarby sztuki sakralnej, iluminowane kodeksy rękopiśmienne z XIII wieku i portrety ksieniąt. W 1702 roku podczas wojny północnej Szwedzi splądrowali klasztor, jednak mniszki zdołały uratować najświętsze relikwie. Widok z wałów wiślanych pod klasztorem na Wawel i zakole rzeki należy do najbardziej malowniczych pejzaży w całej Polsce. Stąd rozpoczyna się podejście na święte wzgórze.

Ruszmy w górę ulicą świętej Bronisławy ku Wzgórzu Salwatorskiemu. Przed nami romański Kościół Najświętszego Salwatora, jedna z najstarszych i najbardziej tajemniczych świątyń w dziejach polskiego chrześcijaństwa.