Bazylika Bożego Ciała

Dlaczego to miejsce jest wyjątkowe?

Wejdź do wnętrza Bazyliki Bożego Ciała i wstrzymaj oddech: potęga i przestrzeń tej czternastowiecznej świątyni dosłownie przytłaczają swoim majestatem.

Kluczowe fakty

Open the walk

Wejdź do wnętrza Bazyliki Bożego Ciała i wstrzymaj oddech: potęga i przestrzeń tej czternastowiecznej świątyni dosłownie przytłaczają swoim majestatem. Strzeliste gotyckie filary z cegły dźwigają sklepienie krzyżowo-żebrowe na wysokości niemal trzydziestu metrów, a całe wnętrze wypełnia zmysłowy, złocony barok. Kościół ufundował około 1340 roku król Kazimierz Wielki jako główną farę miejską swojego nowego miasta, sprowadzając do opieki nad nią zakon Kanoników Regularnych Laterańskich. To jedna z największych i najwspanialszych świątyń gotyckich w Europie Środkowej.

Z powstaniem kościoła wiąże się niezwykła legenda o kradzieży monstrancji: złodzieje, którzy skradli święte naczynie z kościoła Wszystkich Świętych w Krakowie, zorientowali się, że nie jest ze szczerego złota, i porzucili je w bagnach Kazimierza. Wkrótce nad moczarami zaczęła bić tajemnicza, nieziemska łuna światła, widoczna z wawelskiego wzgórza. Gdy król i biskupi odnaleźli nienaruszoną Hostię jaśniejącą w bagnie, monarcha złożył ślub wzniesienia w tym miejscu świątyni pod wezwaniem Bożego Ciała. W prezbiterium do dziś można podziwiać najstarsze krakowskie stalle kanonickie z 1630 roku, misternie rzeźbione w czarnym dębie.

Prawdziwym unikatem bazyliki jest niezwykła ambona w kształcie łodzi płynącej po wzburzonych falach, podtrzymywanej przez rzeźbione syreny i potwory morskie. Stworzona w połowie osiemnastego wieku, symbolizuje Kościół jako łódź św. Piotra, która bezpiecznie prowadzi wiernych przez sztormy doczesnego życia ku zbawieniu. Żagiel łodzi tworzy baldachim, a z dziobu spoglądają rzeźbione anioły dmące w złote trąby. Tak śmiałej i teatralnej ekspresji barokowej nie znajdziesz w żadnym innym kościele w Polsce.

W bocznej kaplicy spoczywa św. Stanisław Kazimierczyk, piętnastowieczny kanonik regularny, kaznodzieja i opiekun ubogich, kanonizowany przez papieża Benedykta XVI. W czasie potopu szwedzkiego w 1655 roku w murach klasztoru kwaterował sam król szwedzki Karol X Gustaw, kierując stąd oblężeniem Wawelu. Świątynia przetrwała stulecia w nienaruszonym gotyckim kształcie zewnętrznym, chroniąc bezcenne dzieła sztuki. Dziś bazylika zachwyca także wspaniałymi organami o osiemdziesięciu trzech głosach, na których odbywają się międzynarodowe koncerty muzyki sakralnej.

Wyjdź z bazyliki i skieruj się ulicą Skałeczną na zachód ku brzegom Wisły, gdzie wznosi się biały zespół klasztorny paulinów na Skałce.