Katedra św. Michała Archanioła i św. Floriana

Dlaczego to miejsce jest wyjątkowe?

Stań na placu przed strzelistą fasadą Bazyliki Katedralnej św. Michała i św. Floriana: dwie potężne wieże z ciemnej cegły wznoszą się na wysokość aż siedemdziesięciu pięciu metrów, dominując nad całą nadrzeczną panoramą Pragi.

Kluczowe fakty

Open the walk

Stań na placu przed strzelistą fasadą Bazyliki Katedralnej św. Michała i św. Floriana: dwie potężne wieże z ciemnej cegły wznoszą się na wysokość aż siedemdziesięciu pięciu metrów, dominując nad całą nadrzeczną panoramą Pragi. Ostry, surowy neogotyk nadwiślański, kunsztowne kamienne portale i maswerki nadają świątyni wygląd średniowiecznej katedry. Czerwona cegła klinkierowa i białe kamienne detale tworzą niezwykle plastyczny światłocień. To główna świątynia katolicka diecezji warszawsko-praskiej i prawdziwa duma prawobrzeżnej Warszawy.

Kościół wzniesiono na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego wieku według projektu wybitnego architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. Powstanie tej monumentalnej budowli było jawnym aktem patriotycznego oporu polskiego społeczeństwa wobec carskiego zaborcy: Polacy pragnęli wznieść świątynię tak wielką, strzelistą i wspaniałą, aby przyćmiła pobliskie cerkwie prawosławne i garnizonowe sobory rosyjskie. Mieszkańcy Pragi masowo opodatkowali się na ten cel, a kolejarze, tramwajarze i robotnicy fabryczni dobrowolnie oddawali część tygodniowych zarobków na budowę.

Podczas II wojny światowej świątynię spotkał tragiczny, mściwy los. We wrześniu 1944 roku wycofujące się przed nacierającą Armią Czerwoną wojska niemieckie podłożyły potężne ładunki wybuchowe pod filary i wysadziły katedrę w powietrze, niszcząc wieże, sklepienia i całe zabytkowe wyposażenie. Ocalały jedynie fragmenty murów przyziemia i kamienne posągi patronów. Wierni z Pragi odbudowywali swoją ukochaną katedrę z gruzów przez niemal trzydzieści powojennych lat, starannie dobierając historyczną, ręcznie wypalaną cegłę.

Wewnątrz katedry panuje podniosły nastrój: wysokie sklepienia krzyżowo-żebrowe i witraże filtrujące światło tworzą mistyczną przestrzeń modlitwy, w której rozbrzmiewa potężny dźwięk organów. Fasada świątyni ozdobiona jest kunsztownymi rzeźbami świętych patronów, a z wież rozbrzmiewają dzwony odlane ze spiżu. Obok wznosi się kuria biskupia diecezji warszawsko-praskiej, a plac przed katedrą jest tradycyjnym miejscem uroczystości patriotycznych i kościelnych. W pobliżu wznosi się zabytkowy gmach Szpitala Praskiego, a w cieniu świątyni kwitnie spokojne życie dzielnicy, dumnej ze swojej niezłomnej historii i neogotyckiego piękna.

Przejdź teraz ulicą Floriańską ku północy i przetnij aleję Solidarności, gdzie pośród zieleni lśnią złocone kopuły cerkwi prawosławnej.