Kościół św. Piotra i Pawła oraz św. Andrzeja

Dlaczego to miejsce jest wyjątkowe?

Zatrzymaj się na Placu św. Marii Magdaleny i porównaj dwa stojące obok siebie kościoły: przed tobą jeden z najbardziej uderzających kontrastów architektonicznych w całej Polsce. Po prawej wznosi się surowy, kamienny kościół św.

Kluczowe fakty

Open the walk

Zatrzymaj się na Placu św. Marii Magdaleny i porównaj dwa stojące obok siebie kościoły: przed tobą jeden z najbardziej uderzających kontrastów architektonicznych w całej Polsce. Po prawej wznosi się surowy, kamienny kościół św. Andrzeja z dwiema romańskimi wieżami z 1098 roku, wyglądający jak niezdobyta średniowieczna twierdza z wąskimi strzelnicami. Po lewej pyszni się monumentalna fasada kościoła Świętych Apostołów Piotra i Pawła z dolomitu, wzorowana na rzymskim kościele Il Gesù, przed którą na wysokich postumentach stoi dwanaście posągów apostołów. W jednym spojrzeniu obejmujesz pięćset lat ewolucji chrześcijańskiej architektury.

Kościół św. Andrzeja to prawdziwa twierdza: podczas straszliwego najazdu tatarów w 1241 roku, kiedy cały Kraków został spalony, a ludność wymordowana, za tymi kamiennymi murami schroniły się setki mieszczan. Tatarzy przez wiele dni bezskutecznie szturmowali świątynię, lecz potężne ciosy wapienne i wąskie okienka strzelnicze okazały się barierą nie do przebycia. Wewnątrz od 1316 roku mieszkają siostry klaryski, które w klasztornym skarbcu przechowują unikatowe relikwie, w tym najstarsze w Europie gotyckie figurki jasełkowe z początku czternastego wieku.

Kościół św. Piotra i Pawła był pierwszą w pełni barokową budowlą wzniesioną w Krakowie: ufundował go król Zygmunt III Waza dla sprowadzonych jezuitów, a ukończył w 1619 roku włoski architekt Giovanni Trevano. W krypcie pod ołtarzem spoczywa wybitny kaznodzieja Piotr Skarga, autor Płomiennych Kazań sejmowych i spowiednik królewski. W nawie głównej zawieszono najdłuższe w Polsce Wahadło Foucaulta o długości ponad czterdziestu sześciu metrów, którego powolny ruch obrotowy demonstruje obrót Ziemi wokół własnej osi.

O posągach apostołów na ogrodzeniu krążył w dawnym Krakowie złośliwy dowcip: mówiono, że jezuici musieli wystawić figury na zewnątrz, bo w kościele nie starczyło już na nie miejsca z powodu ciasnoty i pychy zakonników. W rzeczywistości rzeźby dłuta Kacpra Bażanki uległy zniszczeniu przez krakowski smog i kwaśne deszcze, a na postumentach stoją dziś wierne kopie z piaskowca pińczowskiego. Wnętrze kościoła olśniewa wspaniałą sztukaterią Giovanniego Battisty Falconiego przedstawiającą sceny z życia św. Piotra i Pawła. W świątyni regularnie odbywają się koncerty muzyki klasycznej, wykorzystujące jej potężną akustykę.

Skręć teraz w prawo w uchodzącą z placu ulicę Kanoniczą, najpiękniejszą i najbardziej arystokratyczną uliczkę dawnego Krakowa.